اي ابن مسعود! هرکس دانش آموزد و بدان عمل نکند، خداوند روز قيامت او را کور محشور مي گرداند . [پيامبر خدا صلي الله عليه و آله]
چهارشنبه 4 بهمن 1385 , ساعت 7:42 عصر



 


چند وقت پيش بود که با يکي از دوستان وبلاگ نويس آشنا شدم و همين آشنايي باعث شد که از آن پس گهگاهي از طريق چت با هم صحبت کنيم . اما ديروز به طور ناگهاني متوجه شدم که ايشان فرزند شهيد هستند ... 


 اکنون درد دلي با تو دوست خوبم :


 خدايا ، چقدر سخت است صحبت کردن ، آنهم با کسي که خود ، سختي ها را با تمام وجودش درک کرده .  کسي که رنج را با تمام ابعادش احساس کرده و کسي که انتظار را براي هميشه شرمنده نگاه خسته اش کرده . چقدر اين قصه برايم پر غصه است . قصه اشکهايي که روزگاري تنها همدم چشمهاي منتظر بود.  قصه خونهايي که روزي با خاک اين سرزمين آميخته شدند تا شقايقهاي عاشق ، برويند و داغ دل ما را براي هميشه تاريخ تازه نگه دارند. قصه فرزنداني که داغ گفتن يک بابا بر دلشان ماند . قصه غروبهاي غمگين جنوب ، بيقراري اروند ، سکوت پرفرياد شلمچه ، مظلوميت فکه و هورهاي سوخته ...


من اين قصه ها را هميشه قبل از خواب مي خوانم .


من اين غصه ها ، را دوست دارم . من از اين دردها ، خوشم مي آيد .


 من روزي چند بار براي شفاي سينه خود شربت غصه مي خورم . روزي چند بار سرم را با پيشاني بند خاطرات ، محکم مي بندم تا درد سرم آرام شود .  من هيچ مرهمي را به اندازه غم ، براي تسکين دردهايم نمي پسندم. من به طب روحاني بيشتر اعتقاد دارم ، تا به طب حيواني ...


خدايا از تو ممنونم که اين داغ ابدي را در دلهاي ما قرار دادي .


خدايا شکرت که اين درد را به سينه هاي ما بخشيدي .


خدايا تو را سپاس که قصه غصه هايمان را پاياني قرار ندادي !


 دوستم مي گفت که وقتي پدرش شهيد شد ، تنها سه ماه از تولدش مي گذشت .


او مي گفت که پدرش ، در اين سه ماه ، تنها يک بار موفق به ديدنش شده بود .


او مي گفت ، که از دوستان پدرش شنيده که پدرش مظلومانه شهيد شده است.


او مي گفت ، پدرش هرگز برنگشت . چونکه دوست داشت همانجا و در همان خاک تفتيده ، آرام بگيرد و البته آرام هم گرفت ...


او گفت و گفت و من که سرگردان و مبهوت ، مشغول خواندن حرفهاي او بودم ، بغض نشکفته ام را خفه کردم و با رجوع به دل خود ، به ياد شعري از مرحوم ابوالفضل سپهر افتادم که روزگاري با دلي پر خون و چشماني پر اشک اين چنين سرود :


اتل متل يه جعبه / پر از مداد رنگي / اتل متل يه بچه / چه بچه زرنگي


با يک مداد HB /توي اتاق نشسته / فکر ميکنه به باباش / جفت چشاشو بسته


قربون برم بابامو / الان اگه زنده بود / صورت مهربونش / حتما پر از خنده بود


...


بس که بابا بابا گفت / ناله زد و غصه خورد / کنار عکس بابا / خسته شد و خوابش برد


ديد که تو تختي ازنور/ باباجونش نشسته / هزار ملک دور اون / جمع شده حلقه بسته


زد زير گريه و گفت / ميگن ديگه نمياي!/ منو گذاشتي رفتي / بابا منو نمي خواي؟


 بابا اونو بوسيدش/ توي بغل گرفتش/اشک چشاشو پاک کرد/نيگاش کردش و گفتش :


اگه نرفته بودم / يه غول بي شاخ ودم / اومده بود تو خونه / تا زور بگه به مردم


رفتم باهاش جنگيدم / تا که بره به خونش / اگه باور نداري / بيا اينم نشونه ش


دست گذاشت رو خالش/ همون خال پيشونيش/همون خال قشنگش/خال قرمز و خونيش


لب رو گذاشت رو خال /بابا جون و بوسيدش/ بعد صورت رو عقب برد/قشنگ بابا رو ديدش


يهو پريدش از خواب/ديد که وقت اذونه/بوي تن باباجون / پيچيده بود تو خونه


ديد که زير نقاشيش / به خط ناز بابا /نه تنها امضا شده/ داده يه بيست زيبا !