آن که با حق درآويخت ، خون خود بريخت . [نهج البلاغه]
دوشنبه 15 بهمن 1386 , ساعت 11:52 عصر

سرماي هوا به حدي است که ديگر نمي‏شود آنرا تحمل کرد و کلاه بر سر نگذاشت! سوز عجيبي دارد، از آن سوزهايي که بايد منتظر سردردهايش باشم و من - که همه حواسم اينست که هنگام پرسه زدن در اين پياده‏روها، نلغزم و نيفتم-  به مغزم فشار مي‏آورم تا شايد اسم آن آدمي را که همين چند لحظه پيش ديده بودم، بخاطر بياورم. همان کسي که وقتي از کنارش رد شدم اصلا او را نديدم، ولي او مرا ديد و صدايم زد و گفت: آقا لااقل جواب سلامم را بده! برگشتم و گفتم: بله؟! دوباره حرفش را تکرار کرد: لااقل جواب سلامم را بده. قيافه‏اش خيلي برايم آشنا بود. در ذهنم فورا دنبال آدمهايي مشابه او گشتم و به نظرم آمد که شايد يکي از دوستان زمان دانشگاهم باشد، لبخندي زدم و گفتم: شما خيلي برايم آشنا هستيد. گفت: خوب، مومن، مومن را مي‏شناسد ديگر! اينرا گفت و رفت. جا خوردم! من که هنوز متوجه ماجرا نشده بودم و رفتنش را تماشا مي‏کردم، تازه فهميدم که اي داد و بيداد، طرف انگار حال و روزش چندان مناسب نيست! الان که فکر مي‏کنم، يادم مي‏آيد که ريشهايش هم خيلي آشفته و پريشان بود. اما...اما سر درنمي‏آورم. آيا اين مرد واقعا همان دوست سابقم بود يا اينکه من او را اشتباه گرفته‏ بودم؟! اگر همان باشد، پس چرا به اين وضعيت افتاده؟ اصلا چرا از ميان اين همه آدم، جلوي مرا گرفت و سلام کرد؟! نمي‏دانم. فقط مي‏دانم که فکرم را بدجوري درگير خودش کرد!