دل هنگام پري شکم، حکمت را بيرون مي اندازد . [پيامبر خدا صلي الله عليه و آله]
دوشنبه 6 اسفند 1386 , ساعت 9:22 صبح

آدم در برابر بعضي صحنه‏ها حقيقتا کم مي‏آورد و مي‏ماند که چه بگويد و چه بنويسد. مگر مي‏شود احساسات پاک انسانها را به همين سادگي بر صفحه کاغذ آورد و از آن سخن گفت؟ مگر مي‏توان چشمها را بست و اين همه مردانگي، شرف، انسانيت و حيوان دوستي را نديد؟! مگر مي‏توان اين همه عظمت و بزرگواري را به خاطر مسائل سياسي ناديده گرفت؟ صحبت تنها بر سر يک سگ نيست، من از احساسات پاک آن سرباز آمريکايي صحبت مي‏کنم که همه ما را شرمنده مرام و رفتار خود کرده است. کجايند آن آدمهايي که روزانه گريه‏ها و اشکهاي سگهاي زيادي را مي‏بينند و به سادگي از کنار آنها عبور مي‏کنند؟! آيا نمي‏بينند که در دوران نابودي احساسات، انسانهايي هم روي اين کره خاکي زندگي مي‏کنند که هرگز نمي‏توانند تنهايي و سرگرداني يک سگ را تحمل کنند؟ آيا نمي‏بينند که براي بعضي آدمها هيچ فرقي نمي‏کند که آن سگ از نژاد عراقي باشد يا اسرائيلي و يا آمريکايي؟ آيا نمي‏بينند حس همدردي مسولان آمريکا را که بدون هيچگونه تشريفات اضافي و حتي انگشت نگاري از اين سگ جهان سومي، ترتيبي اتخاذ کرده‏اند که اکنون او آسوده و فارغ از هرگونه نگراني از انفجار بمبي، در خيابانهاي کاليفرنيا قدم مي‏زند؟ آفرين بر آن وجدانهاي پاک و آن مادراني که چنين فرزنداني را به جامعه بشريت تحويل داده‏اند. آفرين بر آن سربازي که باعث شد تا اين سگ بيچاره از يک عمر بدبختي و فلاکت نجات پيدا کند. من هر وقت اين جمله آن سرباز آمريکايي را با خود مرور مي‏کنم، ديگر نمي‏توانم احساساتم را کنترل کنم:«اين سگ يک عمر جنگ، مبارزه و آزار در زندگي‌اش داشته که از اين به بعد زندگي خوبي در کاليفرنيا خواهد داشت » پس فرياد مي‏زنم و از عموم ملت ايران نيز مي‏خواهم که با من هم صدا شوند:« اي آمريکا! اي هلو! اي شرف و اي مردانگي! کرم نما و فرود آي و سگهاي ما را هم از اين همه درد و محنت که گرفتار آنند، رهايي ده! ما سگهاي فراواني داريم که نيازمند کمکهاي فوري شما هستند! مگر سگهاي ما با سگهاي عراقي چه فرقي دارند؟ تازه خودتان بياييد و ببينيد، ما سگهايي داريم که قلاده‏شان مي‏ارزد به تمام سگهاي عراقي! سگهاي ما از نژاد اصلاح شده هستند!»